De geschiedenis van de brug
Op de tentoonstelling wordt uitgelegd hoe de brug werkt en leert
u meer over de fascinerende geschiedenis ervan. Hieronder vindt u
meer achtergrondinformatie om u op uw bezoek voor te bereiden.
De behoefte aan een nieuwe brug
Aanvankelijk was London Bridge de enige brug over de Theems in
Londen. Naarmate de stad groeide, werden er meer bruggen gebouwd.
Deze stonden echter allemaal ten westen van London Bridge, omdat
het deel van de Theems ten oosten van London Bridge een druk
havengebied was. In de 19e eeuw raakte het oostelijke deel van
Londen echter zo dichtbevolkt, dat er behoefte ontstond aan een
brug ten oosten van London Bridge, omdat voetgangers en voertuigen
soms urenlange omwegen moesten maken. In 1876 besloot de City of
London Corporation, die verantwoordelijk was voor dat deel van de
Theems, dat het probleem niet langer op de lange baan kon worden
geschoven.
Het uitzicht vanaf de verbindingsgangen is sinds die tijd sterk
veranderd, hoewel er nog wel van alles te zien is dat aan de
boeiende geschiedenis van deze wijken herinnert. Met behulp van
foto’s en interactieve kiosks krijgen bezoekers aan de Tower Bridge
tentoonstelling een beter inzicht in het leven in de tijd dat deze
brug werd ontworpen.
Hoe het ontwerp werd gekozen
De City of London Corporation stond voor een grote uitdaging.
Hoe kon er een brug worden gebouwd ten oosten van London Bridge
zonder dat het scheepvaartverkeer werd belemmerd? In 1876 werd het
Special Bridge or Subway Committee opgericht, dat ideeën moest
bedenken en een openbare wedstrijd uitschreef voor het ontwerp van
een nieuwe brug.
Er werden 50 ontwerpen ingezonden. Sommige daarvan zijn op de
tentoonstelling te zien. Het winnende ontwerp werd pas in oktober
1884 ingezonden door stadsarchitect Horace Jones en mede-ontwerper
John Wolfe Barry.
Het bouwen van de brug
Acht jaar lang werkten vijf aannemers en 432 bouwlieden aan
Tower Bridge.
Er werden twee enorme brugpijlers in de rivierbedding geheid om de
torens te ondersteunen. Het skelet van de torens en de
verbindingsgangen bestond uit ruim 11.000 ton staal. Om dit skelet
heen werd een bekleding van graniet en steen aangebracht, die het
staal beschermde en de brug een mooier aanzien gaf.
Meer informatie over het bouwen van Tower Bridge, de mensen die
er bij betrokken waren en waarom hij nodig was, is te vinden in de
Tower Bridge tentoonstelling. Daar wordt met behulp van
videovertoningen uitgelegd hoe het project verliep en wat de
moeilijkheden waren.
Hoe de brug werkt(e)
Toen hij werd gebouwd, was Tower Bridge de grootste en meest
gesofisticeerde basculebrug die ooit was gemaakt ("bascule" is
Frans voor ‘wip’). De twee bascules, die samen het brugdek vormen,
werden gekanteld met behulp van een gigantisch systeem van
hydraulische pompen, die door stoom werden aangedreven. De energie
die m.b.v. stoom werd opgewekt, werd opgeslagen in zes reusachtige
accumulatoren. Zodra er energie nodig was om de brug te openen,
werd van de accumulatoren gebruik gemaakt. Zij dreven de motoren
aan waarmee de bascules omhoog en omlaag werden gekanteld. Hoewel
het systeem erg ingewikkeld is, deden de bascules er maar een
minuut over om tot hun maximale hoek van 86 graden te draaien.
De bascules werken nog steeds op hydraulische kracht, maar sinds
1976 werken de pompen op olie en elektriciteit in plaats van stoom.
De oorspronkelijke pompmotoren, accumulatoren en boilers kunnen nu
worden bezichtigd bij de tentoonstelling.
De Tower Bridge Tentoonstelling - Een korte
geschiedenis
In 1910 werden de verbindingsgangen voor het publiek gesloten,
omdat ze nauwelijks meer als voetgangersbruggen werden gebruikt. De
mensen wachtten liever tot de brug dicht ging dan dat ze met hun
bagage de trappen op- en afliepen. In 1982 werden de
verbindingsgangen weer geopend voor de bezoekers aan de Tower
Bridge tentoonstelling. Ze zijn nu overdekt en bieden prachtige
uitzichten. Hoewel het kantelmechanisme nu werkt op olie en
elektriciteit, worden de oorspronkelijke stoommachines nog steeds
onderhouden door een speciaal team van technici, op de plaats waar
ze al die tijd hebben gestaan en waar u ze nu kunt bekijken. Deze
ruimte heet Victorian Engine Rooms en vormt het tweede deel van de
tentoonstelling. In de afgelopen 28 jaar is de tentoonstelling
uitgebreid met technische snufjes, zonder echter zijn 19e-eeuwse
karakter te verliezen. Door middel van interactieve kiosks, muren
met videoprojecties en deskundige gidsen kunt u leren over
belangrijke momenten in de geschiedenis van de brug, zoals
bezoekjes van koninklijke familieleden en gevaarlijke stunts die er
werden uitgevoerd.